عاطفه، غالب‌ترین عنصر شعریت در اشعار فایز دشتستانی
کد مقاله : 1079-IAALL-FULL (R1)
نویسندگان:
فریده داودی مقدم *، طاهره اختری
هیأت علمی/ دانشگاه شاهد
چکیده مقاله:
فایز دشتی یا دشتستانی، از شاعران و ترانه سرایان جنوب ایران و از نمایندگان اشعار فولکلوریک و ادبیات عوام و بومی این منطقه است. برخی او را با احساس‌ترین شاعر عوام و مردمی خوانده اند. با نگاهی کلی به دوبیتی های فایز، می توان حضور عاطفه و احساس لطیف و ذوق شاعرانۀ او را دریافت؛ به حدی که می‌توان وجه غالب در شعریت کلام او را عاطفۀ سرشار وی دانست که در بسیاری از واژه های شعر او موج می‌زند.
در شعر فایز، آرایه های بدیعی ویژه یا صور خیال نو و هنجارگریزی های شعر معاصر نمود چشمگیری ندارد و استعاره ها و تشبیه های وی همان تکرار تصویرهای گذشته یا بنمایه های شعر کلاسیک فارسی است. اما آنچه که موجب زیبایی و گیرایی شعر او شده است، زبان بینهایت عاطفی و مؤثر و بیان موتیف های آشنا در بستری سوزناک و در عین حال صمیمی، ساده و مردمی است که اندیشۀ مخاطب را در فضای شاعرانه ای به پرواز درمی‌آورد و به افق های بیکران معناهای درونی و ژرف زندگانی می کشاند.
از این رو،این پژوهش با بررسی و واکاوی اشعار فایز دشتستانی به توصیف، تفسیر و تبیین عنصر عاطفه با در نظرگرفتن شاخصه های عاطفی شعر فارسی می‌پردازد با این هدف که اثبات نماید، آنچه موجب شده است که وی را با احساس‌ترین شاعر عوام و مردمی بنامند، وجود همین عاطفۀ سرشار و پیوند با دغدغه های درونی مردم و بیان صمیمی آنهاست.
روش این پژوهش تحلیل محتوا و از نوع تحلیل محتوای مضمونی یا تحلیل مفهومی است.
کلیدواژه ها:
فایز دشتستانی، عاطفه، صورخیال، دوبیتی
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است