بررسی تطبیقی مصادیق غزلیات رهی معیری و محمد الفیحانی
کد مقاله : 1039-IAALL-FULL (R2)
نویسندگان:
1عبدالباسط عرب یوسف آبادی *، 2فائزه عرب یوسف آبادی
1عصو هیات علمی دانشگاه زابل
2عضو هیات علمی دانشگاه زابل
چکیده مقاله:
عشق و مفاهیم مرتبط به آن که در خلق شاهکارهای ادبی جایگاهی ویژه دارد، به شیوه‌های گوناگون در ادبیات عربی و فارسی جلوه یافته و از پربسامدترین واژه‌ها و معانی‌ای است که در غزلیات معاصر این دو ادبیات به کار رفته است. اگر غزل را به معنای احساسات و عواطف عاشقانه و سخن از عشق و وصال و فراق بدانیم، بی‌گمان می‌توان رهی معیری (1909-1968م)، شاعر معاصر ایران و محمد الفیحانی (1907-1939م)، شاعر معاصر کویت را از جمله استادان این فن دانست. این دو شاعر که در شرایط جغرافیایی و زمانی یکسانی زندگی کردند، بیش از هر شاعر معاصر دیگری در سروده‌های غنایی خود از غزل بیشترین سهم را برده‌اند. اساس شعر هر دو شاعر بر تأثرات درونی و هیجانات شاعر در برابر حسن معشوق استوار است و محور و مضمون اصلی غزلیاتشان بر عشق تکیه دارد، به‌طوری که با ذوق لطیف خود ترکیبی پدید می‌آوردند که مقبول خاص و عام می‌افتد. پژوهش حاضر با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی تلاش می‌کند وجوه اشتراک مضامین عاشقانة این دو شاعر را استخراج نماید. نتایج حاکی از آن است که معشوق در غزلیات هر دو شاعر اغلب زمینی است و گاه چهره‌ای ناشناس به خود می‌گیرد؛ لذا هر دو شاعر غزلیاتشان را با مصادیقی همچون توجه به معشوق، انتظار، فراق، گریه، وصف معشوق و گلایه از بخت و روزگار درهم می‌آمیزند.
کلیدواژه ها:
غزل، عشق، معشوق، رهی معیری، محمد الفیحانی.
وضعیت : مقاله پذیرفته شده است